Frábær dagur með Karen ...

Byrjaði eins og fyrir  mig var lagt í lyfjagjöf á sjúkrahúsinu hér í Yerevan. Þar eru allir svo almennilegir að það hálfa væri nóg.  Ástandið er allt annað en ég þarf að koma á morgun aftur og helst að ná til þeirra um leið og við komum til baka frá Karabakh á fimmtudaginn.   Þá telst ég útskrifuð héðan.  Þvílíkur vandræðagangur og tímaeyðsla.  Er líka búin að bæta bitvargi við stresslistann hjá mér ásamt rjóma og flestum mjólkurvörum sem ég forðast eins og heitan eldinn nema ég sé heimavið.

En í gær höfðu Lalli og Elita kynnst ungum leigubílstjóra sem var svo óskaplega almennilegur að við pöntuðum hann allan daginn í dag.  Hann keyrði með okkur að öllum helstu kennileitum borgarinnar og miklu meira en það.

Hér eru við til dæmis The Cascade sem er frábært mannvirki, safn bæði inni og úti.  Í dag mánudag var lokað fyrir safnið innandyra og rúllustigana upp á topp.  Við gengum í staðinn upp allar 572 tröppurnar í 40 stiga hitanum sem hér var í dag. Þetta eru 5 pallar svo hægt var að anda á milli. Ýmsir nútímalegir skúlptúrar eru á hverjum palli sem gaman er að skoða.
Efst hafa þeir reyndar ekki enn lokið við mannvirkið svo þar varð að klöngrast á vinnupöllum en kom ekki að sök.  Verð reyndar að geta þess í sambandi við hitann sem ég var búin að kvíða þvílíkt fyrir að hann er ekki beint óþægilegur.  Hér er svo þurrt að það er ólíku saman að jafna eða í strandbæjum með sama hitastigi þar sem hitinn verður óbærilegur og maður jafnvel svitnar í sturtunni.  Þannig er það alls ekki hér.  Funheitt auðvitað en það er leikandi hægt að vera úti við og labba helling :-)

Rétt við The Cascade er minnismerkið Mother of Armenia sem gnæfir yfir borgina eins og Jesús í Ríó.  Glæsilegt en Lárus var ekki síður hrifinn af öllum stríðstólunum sem þarna var stillt upp. 

Eftir þetta bauð Karen, bílstjórinn okkar, í heimsókn til tengdaforeldra sinna.  Þau tóku okkur einstaklega vel og buðu uppá berjasafa og ferska ávexti beint úr garðinum, epli, apríkósur, nektarínur og ýmislegt fleira.  Þarna var verið að sjóða niður afurðirnar sem duga eiga í allan vetur.  Allt er annað hvort sultað eða sýrt og hundruðir af krukkum til i öllum geymslum hvert haust.

Hér er tengdafaðirinn ásamt eiginkonu bílstjórans en þau leystu okkur út með blómum og þessum stóra poka af ávöxtum í nesti.  Skemmtileg upplifun. 

Fórum þar næst i þekktustu koníaksverksmiðju Armena, Ararat. Þar var boðið upp á líflega kynningu og sýningarferð um verksmiðjuna og svo auðvitað smakk á afurðunum í lokin.  Flottasti pakkinn í boði bauð uppá 2 tegundir af 40 ára koníaki og eina af 50 ára.  Það er reyndar sama vín og Winston Churchill lét senda sér í kassavís eftir Yalta ráðstefnuna þar sem hann heillaðist svona gjörsamlega. Maður finnur alveg muninn á ungu og eldra koníaki þó maður kannski sturti ekki í sig 300 flöskum á ári eins og Churchill...

Já og ég veit vel að þetta er í raun brandý þar sem eingöngu drykkir sem framleiddir eru í cognac héraðinu mega nota það heiti.  Enginn annar munur er á framleiðslunni enda Ararat að fullu í eigu Frakka í dag.   Hér erum við Lárus svo með Churchill koníakið...

Ég bara varð að komast á Vernissage markaðinn þar sem Lárus og Elita skemmtu sér svo vel í gær og því var brunað aftur í bæinn.  Markaðurinn er gríðarstór og þar fæst allt milli himins og jarðar, teppi, skartgripir með eðalsteinum, einstakt handverk, antík vörur af öllu tagi svo það er einstakt að ráfa þarna um og skoða dýrðina.  Til hliðar er annar markaður mest með föt og heimilisvöru sem ekki var síður gaman að skoða.  Aðallega til að dáðst að verðlaginu ...

 

Fórum síðan áleiðis í bæ utan við Yerevan sem heitir Garni.  Keyrðum þar algjöran óveg lengst niður í gil til að skoða þetta stuðlaberg sem er nú með því flottasta sem ég hef séð.  Vegurinn reyndar algjör óvegur og það var ekki laust við að færi um mig þegar við vorum komin út á ystu nöf við að mæta bíl og vatnið flæddi um veginn enda gríðarleg vatnsleiðsla í honum miðjum, afar lítið niðurgrafin. 

Það er nú heldur ekki traustvekjandi að hér eru ekki öruggisbelti í aftursætum bifreiða.  Þau eru hreinlega tekin úr af því að það er bara vesen að hafa þau í, skilst mér.  Manni líður nú ekkert sérstaklega vel skröltandi laus í aftursætinu á hraðbrautunum eða á svona sveitavegum. 

En þetta er allt i lagi því Karen er svo góður bílstjóri!  Yeah right ! !  !

Þessi hörmulegi vegur leiddi okkur að frábæru veitingahúsi þar sem þrær með alls konar eldisfiski voru á stóru svæði við á sem þarna rann hjá og litlir klefar á milli kerjanna þar sem hver hópur gat verið út af fyrir sig. Þarna var tilbúin rigning á öllum þökum til að róa gestina.  Snilldarlega vel gert.  Maturinn var eins alls staðar hér í landi, framúrskarandi, rétt eins og þjónustan.  Verð síðan að gefa ykkur hér eina uppskrift að kryddjurtunum sem ég sagði ykkur frá í gær. 

Í staðinn fyrir að borða þær beint úr sátunni með salti og vodka þá setur maður fetaost í brauð eða enn betra í lavash brauð sem svipar til tortilla  raðar svo kryddjurtunum yfir og "voila"....

Södd og sæl héldum við heim á leið eftir óveginum, ekki í beltum og nú voru aðrir bílstjórar orðnir fullir.  Þá er einmitt svo gott að Karen er góður bílstjóri - hann er nefnilega alveg einn á götunum, eða þannig!

Fórum að lokum að skoða hofið í Garni sem byggt var á fyrri hluta fyrstu aldar eða um 30 e.Krist.  Það er tileinkað sólarguðnum Mahr og er byggt í grískum stíl.  Okkar ágæti bílstjóri hafði alveg rétt fyrir sér þegar hann sagði að það væri miklu skemmtilegra að skoða það í myrki.  Það sést best á myndinni hvað það er einstaklega fallegt.  

Á leiðinni heim tók ég þessa flottu mynd af sölubás í vegkantinum sem sýnir vel hvað húsmæður hér eru að gera á daginn.  Þær eru nefnilega allar með verksmiðju á heimilinu og sulta og sjóða eins og þær eiga lífið að leysa því ekki gerir karlinn handtak heimavið skv. Karen.   

Á meðan að ég tók myndina náði Karen í nokkrar greinar af kirsjuberjatré hlaðnar ljúffengum kirkjsuberjum volgum eftir hita dagsins - það er bara ekkert sem er ljúffengara held ég :-)

42 gráður og best að vera bara inni....

Hitinn  hér í Yerevav fór í 42 gráður í dag þannig að ég var best geymd á hótelherberginu enda var það samkvæmt læknisráði! Held að ég sé aðeins skárri, allavega get ég stigið í fæturnar núna í kvöld.  Hitinn hér í kvöld var um 32 gráður en það var blástur frá fjöllunum sem gerða þetta alveg bærilegt.   

Fórum á fínan Armenskan veitingastað og lentum þar í okkar fyrsta menningarlega ágreiningi!  Okkur Lárusi bara langaði ekki í vodka með matnum en það endaði auðvitað með því eftir nokkra stund að keyptur var vodki eftir miklar yfirlýsingar um að þetta yrði að gera.  Við erum eins og þið sjáið alveg ótrúlega eftirgefanlegir ferðafélagar ! ! !   Varð reyndar að viðurkenna að það er hreinlega ekki hægt að sporðrenna armenskum mat nema með vodka við hendina.  Hér er til dæmis sett á borðið heil sáta af kryddjurtum sem maður stýfir úr hnefa.  Nú skuluð þið gera tilraun og borða dillkvist, graslauk, vorlauk, kóríander grein og kvist af sellerí bara svona með engu og allt í einum bita ! ! !  Og prófa svo að skola þessu niður með hvítvíni! Það er hreinlega útilokað!  Þá skuluð þið prófa þetta sama, dýfa kryddjurtunum í gott salt og skola þessu svo niður með vodka.  Það er bara allt annar handleggur :-)
Og nú er ég búin að auglýsa lifandi kryddjurtir svo rækilega að Ártangi mun ekki hafa við að framleiða fyrir mína tryggu lesendur....

Annars er þessi borg yndisleg.  Það vekur athygli að hér eru engir götusalar að þröngva uppá mann nokkrum hlut og hér eru heilu fjölskyldurnar niður á Republica torginu fram að miðnætti bara að spjalla og rorra um í rökkrinu.  Við gerðum það líka áður en  farið var í kvöldkaffi til Elitu sem allir sem þekkja til vita að er ansi rausnarlegt.  Erum því enn og aftur afvelta af ofáti !

Veit að vefmiðmót bloggið er óþolandi á Iphone nema maður sé með bloglovin appið, þá er þetta allt annað :-)

Af sjúkrahúsum í Yerevan.

Í morgun komst ég ekki fram úr fyrir kvölum í fótunum.  Hér er víst ekki einfalt að komast til læknis þannig að það var sendur eftir mér sjúkrabíll hingað á hótelið.  Þessi yndislegi sjúkraliði eða kannski bráðaliði er nýja besta vinkona mín...

Mér var siðan tryllað inná bráðamóttökuna hér í bæ og hér á myndinni er ég komin með, vona ég, eitthvað vitrænt í æð.   Þarna kom her lækna að líta á mig, Elita túlkaði eins og herforingj því það skyldi enginn ensku.  Allavega vildu þau ekki ræða við mig.  Það fjölgaði alltaf og fjölgaði í stofunni af læknum og öðrum starfsmönnum.  Aðrir sjúklingar komu þarna á færibandi aðallega brotnir á hinum ýmsu stöðum sýndist mér.  En allir komu að skoða, í fyrsta lagi Íslendinginn og í öðru lagi þessi furðulegu bit sem allir "jesúsuðu og maríuðu" sig yfir.

Elita var svo elskuleg að segja þeim að ég væri bæjarstjóri og þá fékk ég enn betri meðferð.  Eins gott að segja þeim ekki að við séum bara 2.400, þá lendi ég kannsi aftur í klónum á einhverjum sem skilur ekki einu sinni rússnesku. 

Fyrst var talið að ég væri með svæsin ofnæmisviðbrögð og alvarlega blóðsýkingu, á þessum tímapunkti runnu fyrir sjónum mínum brot úr óskiljanlegum, drungalegum  austantjaldsmyndum þar sem læknar skera af útlimi. þegar hér var komið sögu var ég alvarlega farin að óttast gerræðislegar ákvarðanir :-)

En svo var tekin blóðprufa og hún sýndi ekki sýkingu í blóðinu.  Þess vegna var ég lögð inn á almenna deild og þá fyrst varð ég nú hrædd um líf mitt..  Eins gott að halda bara í sér allan tímann og alls ekki borða vott eða þurrt eða snerta neitt eða yfirleitt anda að sér neinu...  Elita segir að þetta sé eins og gamla Rússland.  Hér eru gólf´dúkarnir víðast gengnir ofan í fjalir.  Málningin flögnuð af veggjum, rúmin eins og skrapatól af byggðasafninu og sængurfötin ekki til að hrópa húrra yfir.  Var þarna i nokkra tíma en síðan send heim.  Þarna  fékk ég ofnæmislyf í æð sem á að drepa þetta niður.  Fékk líka töflu sem ég á að taka seinni partinn í dag.  Verð síðan að koma næstu þrjá daga til að fá þetta lyf í æð.  Hér er talið að ég sé með gríðarlegt ofnæmi fyrir einhverju kvikyndi.  Ég má því ekki koma nálægt grasi, görðum, plöntum eða slíku á meðan ég er hérna úti og fara til ofnæmislæknis um leið og ég kem heim.  Á helst ekki að vera úti í sólinni í dag og eins lítið og hægt er næstu daga.  Vera í sokkum og ekki láta hita komast að fótunum.  Þetta fannst mér verulegt gott útspil enda er hitinn í borginni nær því óbærilegur.  Hér eru núna um 42 gráður en merkilegt nokk er hægt að halda það út að sitja í skugganum ef maður hreyfir sig ekki og andar grunnt :-)

Hef reyndar mikla trú á lækninum mínum sem er kona sem greinilega nýtur mikillar virðingar hér.  Allavega voru starfsmenn hótelsins yfir sig hrifnir af því að ég skyldi lenda hjá henni.  Hún er nefnilega ekki bara læknir hún er prófessor! !   Auðvitað fékk útlendingurinn með skrýtna nafnið albestu meðferð sem völ er á hér í landi. 

Lárus hefur semsagt sloppið alveg aleinn út í borgina í dag.  Hann er búinn að hjóla hér út um allt og nýtur sín vel.  Læt vita á morgun hvernig þetta gengur allt saman ...

Komin til Yerevan - illa haldin af bitunum !

Það kom ekki aðsök að hafa ekki vegabréfsáritun til Rússlands, allavega sit ég núna í flugvél Aeroflot á leiðinni frá Moskvu til Yerevan.  Það tók reyndar örlítið á taugarnar þegar við tékkuðum okkur inn í Vilníus því stúlkan i afgreiðslunni var svo lengi að útbúa transit miðana sem við þurftum í Moskvu og að koma töskunum í rétt ferðalag.  Sem betur fer þá vorum við framarlega í röðinni en ég held að aðrir hafi verið við það að missa glóruna við það að bíða eftir þessum Íslendingum en það tók um 20 mínútur að afgreiða okkur.  Sem betur fer var síðan tæplega tveggja tíma seinkun á vélinni þannig að þetta kom ekki að sök.  í staðinn var bara minni tími í Moskvu en það var bara betra því þar máttum við ekki einu sinni versla þar sem við vorum að fara til Armeníu.  Lárus, mjög samkvæmur sjálfum sér, ætlaði að kaupa segulstál á ísskápinn með mynd af Pútin, en var snyrtilega neitað um afgreiðslu.  Elita fór þá og kannaði málið og komst að því að í gildi er samningur á milli Armeníu og Rússlands um vörukaup á flugvöllum og mega því þeir sem eru að fara til Armeníu ekki versla á flugvöllum í Rússlandi.  Þeir eiga að skilja sinn gjaldeyri eftir í Armeníu !  Annars er Aeroflot hið fínasta flugfélag, reyndar ekki mjög stundvíst er ég búin að sjá,  sem gæti komið okkur í koll á leiðinni heim.  

Litháen kom okkur mjög á óvart, ekkert mál að ferðast þarna og landið hið fallegasta.  Allt mjög snyrtilegt og fólkið gestrisið og gott.  Það minnir reyndar heilmikið á Danmörku með sínum stóru  ökrum og skógarlundum.  Við gætum vel hugsað okkur að ferðast meira um Litháen og hin baltnesku löndin síðar, þá á bíl og rúlla jafnvel yfir til Leningrad í leiðinni.  Með gilda vegabréfsáritun í farteskinu :-)

Annars er ekki skrýtið þó að þjóðarsál Litháa sé lituð af þeim hörmungum sem landið hefur gengið í gegnum.  Margoft verið hernumið og/eða innlimað í önnur lönd.  Íbúarnir írekað stráfelldir af óvinum eða sendir í útlegt til Síberíu eins og mamma hennar Elitu þurfti að þola eftir að systkini hennar voru drepin af hermönnum Stalíns. 

Á myndinni eru Kákasus fjöllin í allri sinni dýrð.  Á flugvellinum hér í Yerevan upphófst heilmikil rekistefna í vegabréfsskoðuninni þegar við mættum  á svæðið.  Öll þrjú stoppuð en vegabréfin okkar þóttu mjög skrýtin.  Þessir höfðu ekki áður séð nýju íslesku vegabréfinu þannig að þeir vildu grandskoða þetta allt saman.  Fannt þetta afskaplega merkilegt ...

En hér í Yerevan tók tók á móti okkur glæný og flott flugstöð. Leigubíllinn beið eins og samið hafði verið um þannig að við vorum komin inná Hótel Republica á um klukkutíma. 

Fórum strax út að skoða umhverfið enda kvöldið yndislegt, 32 stiga hiti sem nauðsynlegt er að nýta vel þar sem hitinn yfir daginn fer í um 40 stig.  Við  röltum niður Republca torgið sem var mikið í fréttum nýlega vegna mótmæla sem þar voru í marga daga.  Núna var aftur á móti allt með kyrrum kjörum og hreint yndislegt að rölta þarna um og skoða mannlífið. 

Risastór gosbrunnur sem dansaði í takt við þekkt lög var ótrúlega skemmtilegur svo hér er ein mynd af honum. 

Hér í kvöld er hitinn um 32 gráður nokkuð notalegt bara.  Á morgun mun hann fara í ca. 40 segja allir, þá mun ég drepast, held ég.  Ástand mitt er fyrir ekkert sérstakt og eru flugnabitin mig lifandi að drepa, hef bólgnað svo svakalega að ég get varla gengið.  Óskemmilegt í svona ferð.  Nú bryð ég ofnæmistöflur í ólöglegu magni og reyni allt hvað ég get itl aðlosna við þennan ófögnuð.  Það er hægara sagt er gert.  

María mey og flugnabitin...

Hér fer afar vel um okkur enda hótelið fantagott.  Reyndar pínulitið fyndið að hún Elita var hin fúlasta í morgunmatnum og skyldi ekkert í þessu lélega hóteli.   Það væri engin sturta og bara svona léleg handsturta í baðkarinu og ekki hægt að hengja hana á vegginn!  Okkur fannst þetta nú frekar undarlegt svo þegar við kíktum á herbergið hennar hafði hún ekki tekið eftir sturtuklefa sem var reyndar örlítið dulbúinn inn á baðherberginu.  Segir kannski mest um það hvað mannskapurinn er orðinn lúinn ...

Í morgun var ræst snemma því þetta var dagurinn í Vilnius.  Byrjuðum á að skoða Basilikuna í miðbænum sem er alveg einstaklega falleg.  Þar er fjöldi stórra málverka í röð sem sýna píslargöngu Krists, eins konar myndasería miðalda.  Afskaplega fallegt. 

Eftir það fórum við og gengum upp í Gediminas turninn en uppá hæðina sjálfa gengur reyndar "funicular".

Turninn og rústirnar í kring eru upphaflega Vilnius og byggðir á hæðunum hér í borginni þar sem auðvelt var að verjast móngólum og fleirum sem hingað réðust. 

Í turninum var afar áhugaverð sýning um sjálfstæðisbaráttu Litháa og auðvitað var þar minnst á Ísland.

En annars er það hreint með ólíkindum hvað allt er flott og vel gert hérna.  Söfn og merkir staðir virðast vaða í peningum.  Evrópusambandið á örugglega stóran heiður af því þó að heimamenn vilji nú alls ekki viðurkenna það. 

Gengum síðan miðbæinn og gamla bæinn þveran og endilangan.  Fórum í rússnesku rétttrúnaðarkirkjuna og lútersk evangelísku kirkjuna og eins i afskaplega sérstaka kapellu í The gates of Dawn.  Það er pínulítil kapella yfir einu borgarhliðinu byggð 1503.   Þar er einstök Maríu mynd yfir altarinu sem talin er búa yfir lækningamætti en pílagrímar alls staðar að úr heiminum flykkjast hingað.   Ég er nú yfirleitt frekar hrifnæm en þessi staður var meira en sérstakur.  Að sjá fólkið sem komið var til að biðja fyrir sér og sínum.  Þarna var kona á hækjum sem varla gat gengið en hún staulaðist að altarinu og bað svo innilega að maður fann til með henni.  Svo allt í einu tóku allar kirkjuklukkurnar að hringja og þær eru nú ekki fáar, þá hafði konan örugglega beðið eftir að klukkan yrði 12 í þeirri von að auka áhrif bænanna. 

Það er óneitanlega sérstakt að verða vitni að trúarhita kaþólikkanna í samanburði við sinnuleysi okkar sem aðhyllumst hina lútersk evangelísku kirkju.  Við ráfum inn í okkar kirkju í mesta lagi einu sinni á ári og verðum ekki fyrir stórkostlegum hughrifum, það liggur við að ég öfundi kaþólska sem falla á hnén og bugta sig hvar sem þeir sjá Maríu mynd.  Það er eitthvað fallegt við þessa miklu trú á æðri máttarvöld þó að þessi sama trú hafi verið notuð til að pína og kúga lýðinn í þessum löndum öllum um aldir. 

Hér í Vilníus eru að mér skilst 24 kirkjur....  og, nei, ég er ekki búin að skoða þær allar :-)

Gamli bæjarhlutinn hér er afskaplega fallegur og margt að sjá.  Hluti hans er einskonar fríríki, Uzupis, sem á sína eigin stjórnarskrá.  Það plagg er afar sérstakt en um leið svo óendanlega gott og skemmtulegt.   Stjórnarskráin hefur verið þýdd á 10-12 tungumál og þar á meðal íslensku.  Það var gaman að því...

Síðdegis hittum vð Oleg og fórum í grasagarðinn sem er hér rétt fyrir utan borgina.  Mjög fallegur en greinilegt að allt hefur staðið hér í miklum blóma í maí.  Er búin að velja mér nokkrar rósategundir sem verða prófaðar í nýja gróðurhúsinu mínu sem vonandi kemst einhvern tíma upp...

Síðan var tekið forskot á sæluna á Armenskum veitingastað með Oleg og kærustunni hans.  Þetta er reyndar Lárus til hægri á myndinni.  Hann er að safna kjarki til að borða allar fjórar bökurnar sem eru fyrir framan hann.  Þetta var forrétturinn.  Ég er alveg steinhætt að skilja hvaða ófrægjugangur ríkir hérí matarmálum.  Skammtarnir eru svo svakalegir og réttirnir svo margir að þetta er ekki fyndið!

En svona réttur kostar reyndar um 2 EUR og aðalréttirnir 3 EUR svo verðið er allavega ekki að vefjast fyrir manni. 

Nú verður pakkað í kvöld og síðan allt gert sem hugsast getur til að slá á flugnabitin sem eru mig lifandi að drepa.  Þessi skógarpikknikk um daginn skilaði mér heilum 14 flugnabitum - öllum á ökklunum og ristinni,  Stökkbólgin og kláðinn er ansi svæsinn. Það verður gaman að fara í stóru flugferðina svona!  Hefði kannski átt að minnast á flugnabitin við Maríu mey en það hefði nú sjálfsagt varla verið við hæfi að ónáða hana með svona smáræði !

Annars er afar spennandi hvort við komumst yfirleitt til Armeníu því við erum ekki með vegabréfsáritun til Rússlands.  Datt það ekki til hugar enda var ég viss um að við værum transit farþegar.  En núna eru Litháarnir búnir að vera að hræða okkur með því að við þurfum að fara út og tékka okkur inn aftur.  Það getum við nefnilega ekki án vegabréfsáritunar.  Kannski endum við bara strand á flugvelli í Moskvu á morgun.  Ef allt virkar aftur á móti eins og það á að gera þá verður næsta færsla frá Yerevan í Armeníu...

Komin til Vilníus ...

Hér er Elita með Karolinu, Linnasi og Eymantas.  Það var óneitanlega svolítið erfitt að kveðja enda mamma og amma ansi langt í burtu og afskaplega langt á milli heimsókna.  Elita kom síðast til þeirra fyrir 5 árum svo það er ekki einfalt að flytja svona í annað land. 

Nú erum við búin að hitta ókjör af Litháum og það sem er svo dapurlegt er að undantekningalaust eiga þeir börn búandi í öðrum löndum og ekkert þeirra er á leiðinni heim.   Undantekningalaust horfa þeir til Íslands með öfundaraugum og sjá lífsgæði okkar í hyllingum.  Vinkona Elitu hefur til dæmis 100 EUR í örörkubætur á mánuði og þarf að borga hita, rafmagn, kalt vatn og annað með þessu.  Vatnið kostar til dæmis yfir 20 EUR á mánuði.  Hún myndi aldrei geta tórt hér nema af því að hún á dóttur sem hugsar um hana og vinkonu eins og Elitu sem gerir það líka.  Fólkið sem flutt er úr landi sér um foreldra sína og ættingja hér að stóru leyti.  Hjúkrunarheimili eru til dæmis ekki til nema í alstærstu borgum og bara fyrir ríka fólkið.  Við hittum hjón á okkar aldri þar sem pabbi hans, 85 ára, veikur og rúmfastur, býr heima hjá þeim og þau hugsa algjörlega um hann.   Þannig mun það vera þangað til hann deyr.  Það er víst einhver ráðherra núna að leggja fram tillögur um að fækka innlögðum sjúklingum svo að gamla fólkið geti allavega dáið á spítala.  Fólk bindur miklar vonir við þessar tillögur. 

Annars eru allir svo stoltir af landinu sínu, matnum og menningunni.  Allir myndu helst af öllu vilja vera hér en það er ótrúlegt vonleysi í mörgum varðandi framtíðina.  Þegar ég sagði þeim að heima á Íslandi vildu svo margir fara til Noregs af því að lífið væri svo ömurlegt og lífsgæðin svo slæm að margra mati, þá hreinlega skyldu þau ekki hvað ég var að segja.   Reyndar komst síðan einn svo ansi vel að orði:  þú getur alltaf fundið eitthvað sem er betra, einhvers staðar ef þú ert stöðugt að leita! 

Myndin hér að ofan er frá yndislegum stað rétt fyrir utan Vilnius sem heitir Belmontes, eldgamall herragarður sem breytt hefur verið í útivistarsvæði og veitingastaði.  Þarna fórum við honum Oleg vini Grantasar frá Armeniu sem hér býr.   Hann sótti okkur til Kaunas og er búinn að vera með okkur í dag.   Litháíska hefur sungið í eyrum okkar undanfarna daga og ég verð að viðurkenna að það tekur á.  Hér hafa þeir sem við höfum hitt undantekningalaust ekki talað ensku nema afar bjagað ef eitthvað.  Þetta er ekki alveg einfalt en mikið hrikalega eru allir gestrisnir hérna.  Fólk vill allt fyrir okkur gera og við erum alltaf að borða.  Hér snýst allt um mat !

Nú erum við komin á eitt glæsilegasta hótelið í Vilnius og erum búin að labba og keyra hreint um allt með honum Oleg. Afskaplega lúin eftir langan dag.

Þetta skilti vakti athygli...

Þessar eru teknar í Palanga ...

Strandbær af bestu gerð en verðlagið er hlægilegt !

Vöknuðum eins og okkur hafði verið sagt að gera fyrir átta.  Ekkert bólaði á ferðafélögunum fyrr en um hálfum öðrum tíma síðar og þá með hástemmdum yfirlýsingum um bilaðar vekjaraklukkur og annað vesen.  Byrjuðum samt daginn á markaðnum þar sem við röltum um og skoðuðum þar allt á milli himins og jarðar.  Mesta athygli vöktu þó sumarblómin sem greinilega höfðu fengið all vígalega hormónameðferð.  Ég vil samt geta keypt svona hengi petúníur heima, fjögur stykki af þessu risavöxnu plöntum og það er nóg fyrir sumarið...  Spurning um að kanna hvers vegna þessar eru svona stórar ? ? ?

Lagt af stað til Palanga, eðli máls samkvæmt allt of seint.  Palanga er strandbær 80 km héðan.  Þessi bær er hreint meiriháttar, strandbær af bestu gerð en ekki of margir ferðamenn.  Þvílíkar strendur og sandurinn hreinlega eins og hveiti, unaður !  Þarna er bryggja lengst út í sjó sem við gengum endilanga en strandmenningin er þarna ekki síðri en í miðjarðarhafslöndunum.  Ég missti mig alveg í því að versla raf.  En vinna við rafið er mikill iðnaður á þessum sl.  Við Elita fórum á safn um raf á meðan að restin af hópnum fór á einhvern ógurlegan veitingastað.  Ég tel mig aftur á móti heppnari, ífyrsta lagi vegna þess að ég hef þegar borðað algjörlega yfir mig í þessari ferð og í öðru lagi vegna þess að raf safnið var í stórkostlegri höll með yndislegum hallargarði.  Auk þess var þetta hin besta hreyfing enda safnið aðeins úr leið.
Í Palanga ákváðum við að koma aftur til Litháen.  Þetta land er ótrúlega vanmetið en hefur svo ótrúlega margt upp á að bjóða.  Svo ekki sé nú minnst á verðlagið sem er náttúrulega bara hlægilegt.  Til dæmis kostaði glæsilegur hádegisverður fyrir fjóra með bjór 40 EUR eða um 6.000 krónur.  Ég keypti í gær líter af vodka, freyðivín og stærðarinnar rjómatertu sem við færðum Rema vinkonu Elitu að gjöf og þetta kostaði 20 EUR.  Það er næstum ekki hægt að eyða peningum hér í þessu landi !

Skoðuðum síðan miðbæ Telsij.  Þar sjást nú kostir Evrópusambandsins með einstæðum hætti.  "Mjög góður bæjarstjóri",  er búinn að rífa upp útlit bæjarins með dyggri aðstoð Evrópusambandsins og Europa money!  Ofan við vatnið er komið heilmikið svið utandyra með áhorfendabekkjum fyrir hundruðir.  Frá sviðinu er brú út að vatninu og frá brúnni lyfta niður að vatnsbakkanum, fyrir fatlaða.  Hellulagður gangstígur er hringinn í kringum vatnið og kyrrðar hús á tveimur öðrum stöðum á hringnum.  Þetta hefur kostað hundruðir milljóna og ekki séns að þetta sveitarfélag hafi haft efni á því.  En þetta er gríðarlega metnaðarfull og glæsileg framkvæmd.

Komum heim síðdegis og þá fór Elita að undirbúa veisu kvöldsins.  Grillpartý á yndislegum stað við vatn út í skógi fyrir vini sína og okkur.  Þetta var alveg ótrúlega skemmtilegt.  Mikið hlegið, mikið skálað og mikið fjör.  Heilmikið sungið, það er nú meira hvað Ríðum, ríðum... gerir alltaf mikla lukku erlendis :-)
Vil síðan geta þess að við vorum 11 í veislunni en það voru elduð 10 kg af kjöti á grillinu auk allra salatanna, meðlætis, osta og annars.  Þarf líklega ekki að segja ykkur hvernig ástandið er á manni í kvöld, enn og aftur ....

Á leiðinni heim var okkur boðið til Danute einnar vinkonu Elitu.  Mjög skemmtileg kona sem leysti okkur út með rafi sem ég á að drekka seyðið af.  Verð af því bæði ungleg og hraust - get ekki beðið eftir að prófa :-)

Mögulega verð ég loksins búin að læra að pósta myndum með þægilegum hætti þegar ég verð komin heim, þið bíðið bara róleg eftir því :-)

Af sandölum, krossum, kalda stríðinu og vöskum...

Það var alveg hreint óborganlegt að verða vitni að timburmönnum Elitu og Ölmu í morgun.  Þær sátu ásamt Karolinu og Linasi til kl. hálf fimm og drukku vodka.  Það var ansi greinilegt í morgun hversu gáfulegt það var að pilla sér í bólið frekar snemma. Plan Elitu um að allir ættu alltaf að vera vaknaðir kl. 6 og farnir út ekki seinna en hálf átta er löngu fallið um sjálft sig og það er ekki mér að kenna ! ! ! 

Hástemmdar yfirlýsingar við morgunverðarborðið um að drekka aldrei framar urðu að engu strax á bílaplaninu þegar Alma dró úr pússi sínum fernu með sangría, nei og það var ekki alkoholfrítt  :-)

Byrjuðum á markaði hérna rétt hjá.  Hér eru afskaplega fáir ferðamenn, við höfum allavega ekki séð neina ennþá svo markaðurinn var afar heimilislegur.  Lárus hefur hug á því að kaupa sér sandala sérstaklega eftir að hann uppgötvaði að hann verður eineltisfórnarlamb á fjésbókinni með sama áframhaldi.  Þannig að minn betri helmingur fór á markaðinn til að kaupa sér sandala!  

Hann gleymdi reyndar einu örlitlu smáatriði - með í för voru þrjá litháskar konur, ein íslensk og síðan voru 2-3 heimakonur að afgreiða.  Hann brást við hinn versti þegar við vorum að reyna að aðstoða hann, ekkert nema geðvonskan.  Mátaði reyndar 2 eða 3 sandala af öllum þeim sem í hann voru bornir en togaði síðan sokkana langleiðina upp að hnjám, tróð sér aftur í leðurskóna og reykspólaði í í burtu.  Kunni greinilega illa að meta hjálpsemi okkar allra.  Bændabrúnka er augljóslega í uppsiglingu því Lárus fær ekki um frjálst höfuð strokið í svo sem mikið sem eina mínútu í þessari ferð :-)   Ég fæ ennþá óstöðvandi hláturskast ef ég leyfi mér að hugsa um viðbrögð karlmannsins í hópnum. 

Tilgangurinn með markaðsheimsókninni var að kaupa blóm því nú átti að heimsækja kirkjugarðinn.  Þar voru rósir settar á leiði allra sem Elita þekkir þar.  Ég rak augun í afar merkilegan sið.  Þarna eru sumir legsteinar merktir fyrirfram og leiðin eru þegar tilbúin en fólkið sprell lifandi.  Fyrst fannst mér þetta sérkennilegur ósómi en svo sá ég að þetta er hreint afbragðs hugmynd ef maður hefur til dæmis enga trú á að afkomendurnir holi manni tiltölulega sómasamlega niður. 

Þessi hjón eru til dæmis tiltölulega ung en greinilega við öllu búin .... 

Þetta er hún Elita sem spreglast svona skemmtilega í steininum.  Annars eru kirkjugarðar hér alveg forkunnarfagrir og gríðarlega mikið lagt í leiðin sem afkomendur verða síðan að sinna á hverjum degi ef vel á að vera ...

Þá var lagt af stað í nokkuð langa bílferð að stað sem kallaður er Hæð krossanna.  Þetta er staður sem talinn er helgur og boða fólki gæfu.  Uppúr 1860 fór fólk að setja þar krossa - annað hvort til að heita á Guð eða Maríu mey eða til að minnast látinna ættingja.  Kommúnistarnar leyfðu síðan engin trúartákn þegar þeir hertóku Litháen svo árið 1974, 1975 og 1976 var krossunum ítrekað rutt í burtu en alltaf komu þeir aftur og sífellt fleiri. Staðurinn varð þannig einnig tákn fyrir andspyrnu og sjálfstæðisbaráttu Litháa.

Núna eru þarna örugglega hundruðir þúsunda krossa ef ekki milljónir og ferðamenn koma alls staðar að á þennan helga stað.  Páfi heimsótti staðinn í lok 20. aldar og þá fyrst sló hann í gegn út um allan heim.

Við settum auðvitað líka kross eins og allir hinir.

Eftir að hafa ráfað um allt til að leita að góðum stað fyrir íslenska krossinn, fundum við honum stað við stóran kross sem átti að veita manni styrk til að finna ávallt rétta leið.  Það fannst mér vel til fundið-oft veitir nú ekki af !

Heimsóttum síðan st. Fransisku klaustur sem þarna var rétt hjá.  Fallegt en afar nútímalegt enda byggt eftir heimsókn páfa fyrir um 15 árum síðan.  Þarna var storkahreiður með allavega þremur stórum ungum sem mér fannst ekki síður merkilegt en klaustrið...

Þaðan fórum við á kaldastríðssafn þar sem Lárus var alveg í essinu sínu eins og sjá má á myndinni hér fyrir neðan: 

Þetta eru gríðarleg neðanjarðarbyrgi og miklir ranghalar.  Fjórar eldflaugar með kjarnaoddum voru geymdar þarna á dögum kalda stríðsins og þarna fórum við m.a. inní einn skotpallinn. Þetta var afar fróðlegt þó að ég sé ekki jafn mikill aðdáandi stríðsminja og betri helmingurinn.  Ég fyllist alltaf svo mikilli hryggð yfir mannvonskunni þegar ég sé svona lagað.  Hef litla þörf fyrir að dást að drápstólum.

Við erum reyndar heppin að vera þarna ekki ennþá.  Því það var bannað að fara þarna inn nema með guide, en okkar fólk fór nú ekkert eftir því svo miðað við ranghalana þá er furðulegt að við skyldum komast út aftur.

Hér eru Lalli og Linas við þakið yfir einum skotpallinum.

Það er eindregið og meðvitað verið að reyna að drepa okkur í þessari ferð. Í kvöld vorum við í matarboði hjá vinkonu Elitu.  Hún er ekkja og vildi svo gjarnan taka vel á móti okkur.  Þetta er mynd af kvöldverðarborðinu.  Bendi á þá staðreynd að við vorum 4 í mat og myndin er tekin áður en heitu réttirnir komu á borðið ! ! !

Hér tók ég svo mynd að eftirréttunum - en hvað haldið þið ... 

Bættist svo ekki ein tertan við til viðbótar ! ! !

Við drösluðumst gjörsamlega magnvana af ofáti upp í íbúð í kvöld því:  "þú verða smakka allt, Aldís, annars vinkona verða mjög reiður!"

Hér er síðan ein mynd af blokkinni þar sem við búum í íbúð Karolinu og Linasar.  Þessi blokk var byggð fyrir embættismenn Sovét á sínum tíma.  En Elitu tókst einhvern veginn að eignast hana.  Það sést víst alveg hvaða íbúðir eru byggðar af kommúnistunum.  Hér er til dæmis ekki vaskur á baðherberginu.  Það er bara stór krani yfir baðkarinu og það dugar reyndar alveg.   Vinkonan er líka í KGB blokk og þar er þetta alveg eins. Vaskar voru greinilega vestræn, vond uppfynning, sem maður getur alveg verið án, ég sé það núna...

 Í morgunsárið er ástandið hér ótrúlega fyndið! Ferðafélagar stynja þvílíkt yfir timburmönnum að yfirlýsingarnar ganga hér á víxl um eilíft áfengisbindindi :-). Spurning hvort það endist daginn :-) Nú er ferðinni heitið eitthvað inní land og í kvöld er veisla hjá einni vinkonu Elitu.